Dieta w biegunce

Cel diety. Dieta ma na celu oszczędzanie chorej błony śluzowej oraz uzupełnienie strat wody i elektrolitów. Ogólne właściwości diety. W cięższych przypadkach stosuje się głodzenie przez pierwszych 24-1-48 godzin jako odpoczynek dla żołądka i jelit. W tym czasie należy uzupełnić straty wody i elektrolitów poprzez zwiększenie doustnej podaży płynów, sodu i potasu. Można podawać wodę lub lepiej wodę osoloną (1 łyżeczka od herbaty soli na 2 szklanki wody), herbatę bez cukru lub rumianek.

Po głodówce, zależnie od ustępowania biegunki, przechodzi się stopniowo poprzez pożywienie płynno-papkowate do diety łatwo strawnej. Najpierw podaje się kleiki na wodzie lub chudym rosole (mogą być zaciągane żółtkiem), sucharki, słabo osłodzoną herbatę, kisiel z czarnych jagód (jadłospis wzór A). Następnie (ok. 4 dnia) dieta może być trochę rozszerzona – można, podawać kleik na mleku, czerstwe białe pieczywo, jaja na miękko, twarożek, delikatne mielone mięso lub rybę, ziemniaki pure, marchewkę puree, sok owocowy lekko osłodzony lub sok warzywny, galaretkę owocową, budyń mleczny. Posiłki powinny być podawane w niewielkich ilościach (jadłospis – wzór B).

W tym okresie leczenia biegunki duże znaczenie ma podawanie pektyny. Można podawać tarte jabłka lub sok z jabłek, oczywiście jeżeli te produkty są dobrze tolerowane. Dieta w biegunce powinna być niskobłonnikowa. W pierwszych dniach po głodówce nie należy dążyć do pokrycia w pełni zapotrzebowania energetycznego, aby zbytnio nie obciążać błony śluzowej jelita. Po ustąpieniu biegunki, w miarę poprawy tolerancji pokarmów, można stopniowo zwiększać ich ilość. Dieta w tym czasie musi być jeszcze niskobłonnikowa, lecz już o zwiększonej wartości energetycznej i zwiększonej ilości białka.

W ciężkich ostrych nieżytach jelitowych chory może kwalifikować się do leczenia szpitalnego ze względu na konieczność szybkiego uzupełnienia strat wodno-elektrolitowych drogą dożylną. O postępowaniu w takich przypadkach decyduje lekarz. W biegunkach przewlekłych dochodzi do niedoborów pokarmowych na skutek upośledzenia wchłaniania oraz strat elektrolitów, witamin, składników mineralnych i białka. Straty te muszą być uzupełnione. W chorobach przebiegających z przewlekłą biegunką należy stosować dietę niskobłonnikową. Aby uniknąć dużych strat masy ciała i białka tkankowego może być konieczne zwiększenie wartości energetycznej diety oraz ilości białka ponad zapotrzebowanie fizjologiczne (dieta wysokoenergetyczna i wysokobiałkowa).

Podobne wpisy